Martina Haag
"Wspaniała i kochana przez wszystkich.
(A w pracy też świetnie mi idzie)"

Szwecja

powieść obyczajowo-romantyczna

Gówna bohaterka, Isabella Eklöf (Bella), to dobiegająca czterdziestki, samotna, niespełniona aktorka. Marzy o zagraniu wielkiej życiowej roli, ale trafiają jej się tylko chałtury w reklamach, serialach lub obwoźnym teatrze wystawiającym przedstawienia edukacyjne dla szkół. Za namową przyjaciółki rozsyła swoje CV po wszystkich teatrach w mieście. Dzięki dwóm faktom dostaje angaż do dobrego teatru w sztuce Ingmar Bergman „Wieczór Trzech Króli” Szekspira. Jeden to podobieństwo do głównego aktora, drugi to zdolnościami akrobatycznymi. I tu zaczyna się problem, ponieważ jest to kłamstwo zmyślone dla upiększenia życiorysu. Dodatkowo poznaje mężczyznę swego życia, z czego wynikają dodatkowe zawirowania.

Książka całkiem niezła, pisana trochę w konwencji "Dziennika Bridget Jones". Losy bohaterki są trochę "przefajnowane" ale nieźle opisane. Przy czytaniu momentami traciłam wątek, ponieważ książka wzbudza ciekawość, jednak nie porywa emocjonalnie. Nie współczułam, ani nie kibicowałam bohaterce. Może to wina tłumacza. Dla mnie bardziej przypomina reportaż niż powieść. Czytałam, że na podstawie książki nakręcono film(nie oglądałam), gdzie rolę Belli gra autorka książki.

Camilla Lackberg "Niemiecki bękart"

Camilla Läckberg

"Niemiecki bękart"
Czarna Seria; cz. V
Szwecja
kryminał

Główni bohaterowie serii to Erika Falck, pisarka kryminałów oraz jej mąż Patrik Hedström, policjanta.
Eryka, szukając pamiątek po matce (nawiązanie do poprzedniej części), znajduje na strychu pamiętniki, zakrwawiony kaftanik dziecięcy oraz hitlerowski medal. Ponieważ matka była kobietą raczej oschłą, znalezisko wydaje się czymś dziwnym. Eryka zanosi medal do historyka i lokalnego specjalisty od II Wojny Światowej, Erika Frankla. Po pewnym czasie mężczyzna zostaje znaleziony martwy w swoim domu. Eryka czyta pamiętniki matki i odnajduje znajomych z jej lat młodości. Wkrótce odkrywa, że ma starszego brata.

Pomimo wielowątkowości powieści, wstawek o prywatnym życiu bohaterów, dużej ilości wspomnień z przeszłości,  całość tworzy zwartą i klarowną treść. Wszystko ładnie zazębia się ze sobą. Opisy nie są przesadnie długie, nie ma dużo niepotrzebnych faktów zamazujących obraz sprawy. Książka ma ponad 500 stron, ale bardzo "wciąga".

Camilla Lackberg "Ofiara losu"

Camilla Läckberg

"Ofiara losu"
Czarna Seria; cz. IV
Szwecja
kryminał

Główni bohaterowie serii to Erika Falck, pisarka kryminałów oraz jej mąż Patrik Hedström, policjanta.
Policja zajmuje się tragicznym w skutkach wypadkiem samochodowym, w którym poszkodowaną jest kobieta prowadząca auto pod wpływem alkoholu. Jednak Patrik ma przeczucie, że ofierze ktoś "pomógł". W tym samym czasie, w mieście kręcony jest telewizyjny reality show. Wkrótce ciało jednej z uczestniczek programu zostaje odnalezione w kontenerze na śmieci. Dodatkowo główni bohaterowie przygotują się do  własnego ślubu. Jakby tego było mało, siostra Eriki, Anna, w depresji i z dwójka dzieci, pomieszkuje u nich.

Wielowątkowość tej powieści nie przeszkadza w śledzeniu intrygi, chociaż może trochę odciąga uwagę od głównego wątku. Autorka wprowadziła dużo postaci drugoplanowych, czym książka zyskała rys powieści obyczajowej. Na końcu wszystko łączy się w jedna spójna całość, wszystkie wątki się zamykają. Nie ma dużo niepotrzebnego "paplania". Treść się szybko przyswaja.

Karin Wahlberg "Zastygłe życie"

Karin Wahlberg
"Zastygłe życie"
Szwecja
kryminał

Na plaży znaleziono zwłoki młodej kobiety. Nie wiadomo kim jest-nie zgłoszono jej zaginięcia. Zimna, morska woda utrudnia ustalenie dokładnego momentu zgonu. Dopiero po opublikowaniu zdjęcia dziewczyny, kilka osób rozpoznaje w niej Malin Larsson-studentkę pielęgniarstwa. Jej rodzeństwo, siostra i brat, nie utrzymuje z nią bliskich kontaktów. Przeszłość dziewczyny okrywa tajemnica, jak śmierć jej ojciec w niewyjaśnionych okolicznościach.
Sprawę bada komisarz policji kryminalnej Claes Claesson wraz z zespołem.

Niezła intryga. Historia rozwija się ciekawie. Zakończenie można uznać za niebanalne. Jednak wszystko niweczy zbyt duża ilość opisów nie wnoszących niczego do akcji (np. dokładne sprawozdanie z zawartości apteczki komisarza policji). Zbytnie rozwodzenie się na temat postaci, które ostatecznie są tylko mało istotnymi epizodami. Książka byłaby bardziej zjadliwa, gdyby autorka jej objętość zmniejszyła o połowę.

witam

witam na moim blogu :))